--------------------------
Nowy Ruch Liturgiczny
-----
SUBSKRYBUJ!
-----
--------------------------
GDZIE I KIEDY JEST MSZA ŚWIĘTA?
--------------------------
CZYTANIA NA DZIŚ
--------------------------
gloria24.pl
--------------------------
sondy Czy chciałbyś uczestniczyć w tzw. Mszy Trydenckiej?
Oczywiście! Jest to bardzo piękna liturgia.
To na Tradycji Kościoła powinniśmy budować nasz kontakt z Bogiem.
Tak.
Po co, skoro nic z tego nie rozumiem?
Nie wiem.
A co to jest "Msza Trydencka"?
Nie.
Taka Msza jest ważna?!

--------------------------
Aktualny PageRank strony liturgia.ovh.org dostarcza: Google-Pagerank.pl - Pozycjonowanie + SEO
Ranking stron internetowych, dobre, fajne, najlepsze strony www, darmowe statystyki
Ranking Stron Ministranckich
Ranking Stron Katolickich
topAPOSTOŁ - ranking stron chrześcijańskich
Toplista Tradycji Katolickiej

MSZA ŚWIĘTA

I. Objaśnienia dogmatyczne

a) Msza święta a ofiara Krzyża.

Pan Jezus umarł za nas na krzyżu. W ten sposób złożył On za nas i w naszym imieniu Ofiarę Ojcu Swemu Przedwiecznemu. Ofiarować – to znaczy złożyć Bogu dar widzialny w tym celu, aby uznać Go za Najwyższego Pana i Stwórcę, wyrazić Mu są miłość, uwielbienie i wdzięczność za łaski doznane.

Ponieważ człowiek obraził Boga, ofiara przybrała charakter bolesny. Cierpienie jest skutkiem grzechu. Skoro jednak człowiek przyjmie je dobrowolnie, z miłością i posłuszeństwem, może wyrazić w ten sposób Bogu swój żal, pragnienie pokuty, a tym samym i zadośćuczynić za winę. Jednakowoż wśród ofiar ludzkich jedynie Krew Jezusa Syna Bożego, o wartości nieskończonej, mogła całkowicie przebłagać gniew Boży i zadośćuczynić za obrazę wyrządzoną Majestatowi Nieskończonemu Trójcy Przenajświętszej. Dlatego też Pan Jezus stał się posłuszny aż do śmierci i na krzyżu złożył najdoskonalszą Ofiarę, która zastąpiła wszystkie inne i stała się Jedyną ofiarą uznaną w obliczu Boga. Ale Pan Jezus chciał, aby Jego Ofiara stała się również i naszą własnością, to znaczy abyśmy wszyscy mogli brać w niej udział i z nią się połączyć.

b) Pierwsza Msza św. w Wieczerniku.

oto w przeddzień swojej Męki, w Wielki Czwartek, Pan Jezus przy Ostatniej Wieczerzy przemienił chleb w Ciało swoje, które miało być za nas wydane, a wino w Krew, która miała być przelana dla odpuszczenia grzechów.

To była pierwsza Msza św. I Pan Jezus rzekł jeszcze do Apostołów: To czyńcie na moją pamiątkę, - a w ten sposób Apostołowie, oraz ich następcy kapłani otrzymali przedziwną moc sprowadzenia na ołtarz samego Chrystusa Pana. Tak więc każda Msza św. czyni nam obecną Ofiarę Pana Jezusa, którą On kiedyś złożył na krzyżu. Albowiem pod postacią chleba jest to samo Ciało, które zawisło za nas na krzyżu, a pod postacią wina – ta sama Krew, która została przelana. A zatem teraz wszyscy chrześcijanie mogą przez Mszę św. uczestniczyć w ofierze złożonej przez Pana Jezusa na krzyżu. Msza św. jest bezkrwawym ponowieniem, czyli sakramentalnym uobecnieniem Ofiary krzyżowej. Jest to jedna i ta sama Ofiara, z tą różnicą, że na krzyżu ofiarował się Pan Jezus sam, a we Mszy św. ofiarujemy się również i my z Panem Jezusem.

c) Msza święta jest ofiarą Kościoła.

Nie należy więc zapominać o tym, że Msza święta jest ofiarą całego Kościoła, Ciała mistycznego Jezusa: Czyli aktem, przez który Kościół oddaje Bogu hołd najwyższej czci zwanej adoracją, należny samemu tylko Bogu, z powodu nieskończonej doskonałości Jego Boskiej Istoty, od której wszystko pochodzi i do której wszystko zdąża.

Msza św. przenosząc na ołtarz ofiarę Kalwarii, umożliwia nam godne Boga uwielbienie, należytą za wszystkie dobrodziejstwa podziękę i prośbę o nowe, oraz całkowite przebłaganie Go za nasze grzechy. Zrobimy to najlepiej ofiarując Bogu przez Chrystusa i w Nim całe nasze życie, nasze codzienne troski, prace i cierpienia, jako dowód posłuszeństwa Bogu przyjęcia Jego woli.

d) Nasz udział we Mszy przez Komunię.

W czasie Mszy św. kapłan, nasz upoważniony przedstawiciel, poleca Bogu wszystkich obecnych mówiąc: << … za których Ci tę ofiarę pochwalną składamy, i którzy Ci ją sami składają >> (Kanon). Jest to najlepszy dowód, że Msza św. jest naszą Ofiarą i że trzeba się nam łączyć z modlitwami kapłana. Ale to jeszcze nie wszystko. Msza św. bez Komunii św. byłaby niedokończona, przeto i nasz udział we Mszy św. jest pełny, gdy przy stole Bożym przyjmiemy żywego Chrystusa, tego samego, Który się za nas wydał na ofiarę. Słowo << komunia >> znaczy po łacinie zjednoczenie i my więc w tej chwili jednoczymy się z Panem Jezusem, ażeby w ten sposób dostąpić owoców Jego Ofiary. Bierzcie i jedzcie – powiedział Chrystus do Apostołów. Bierzcie i jedzcie – powtarza i dziś kapłan przy konsekracji, a rozdając Komunię św. mówi: niech Ciało Pana naszego Jezusa Chrystusa strzeże twojej duszy do żywota wiecznego. A więc Pan Jezus przynosi ze sobą siłę, moc i różne łaski nam potrzebne i to jest odpowiedź Boga na nasze prośby i na naszą ofiarę, oraz dowód przebaczenia i pojednania.

e) Msza św. ku czci tajemnic życia Jezusa.

Ponieważ w zbawieniu naszym współdziałały z ofiarą Golgoty wszystkie tajemnice życia Chrystusowego, Kościół przeto obchodzi ich rocznice we Mszy św. przez ciąg całego roku kościelnego, w rozmaitych uroczystościach ku czci Chrystusa Pana ustanowionych. Na Boże Narodzenie np. ofiaruje Bogu Dzieciątko Boże w żłóbku z tym wszystkim, co w okresie Dzieciństwa Zbawiciela przyczyniło szczególnej chwały Jego Ojcu. Tym sposobem Kościół zapewnia nam łaski właściwe każdemu okresowi Roku Kościelnego, przez Jezusa wysłużone, które pomogą nam w nabywaniu rok rocznie coraz więcej cnót za wzniosłym przykładem Syna Bożego i Najświętszej Dziewicy.

f) Msza św. ku czci Świętych.

Mszę św. ofiarowuje się też ku czci Świętych, jak o tym świadczy szereg poświęconych im uroczystości. Kościół stwierdza tym sposobem, że wszystkie otrzymane od Boga łaski zawdzięczają Święci jedynie ofierze Kalwaryjskiej i Eucharystii. Najskuteczniej tedy czci się Świętych przez uwielbienie w nich dzieł Najwyższego. Wielką również cześć oddaje się im przez to, że łączy się ich zasługi z zasługami Jezusa Chrystusa. Czyni się to zawsze w rocznicę ich śmierci, a co dzień w Kanonie Mszy św. Jako członkom mistycznego Ciała Chrystusowego przystoi przeto dawać im współuczestnictwo w ofierze ich Głowy. Przez swe cierpienia, a częstokroć i śmierć męczeńską, zmieszali krew swoją z Krwią Boskiej Ofiary. To też Kościół umieszcza relikwie Świętych, szczególnie męczenników, wewnątrz ołtarza w miejscu odpowiadającym temu, na którym ma spoczywać Hostia św.

Wielkim też uczczeniem Świętych jest ofiarowanie Bogu Krwi Jezusowej w ich imieniu, w celu uwielbienia Najwyższego i podziękowania Mu przez Chrystusa za dobrodziejstwa im wyświadczone.

Święci ustawicznie pragnący chwały Trójcy św. są nam za to niewymownie wdzięczni. Czyniąc to, powiększamy ich radość. Skuteczność ich zasług przeszłych i modlitw teraźniejszych wzrasta w szczególny sposób wówczas, gdy są ofiarowane Bogu w ścisłym zjednoczeniu z zasługami i modlitwami Jezusa, powszechnego Pośrednika. Dzieje się to w szczególności w dniu ich święta, gdy się odprawia Msza św. ku ich czci.

<< Wobec tak wielkiej ilości orędowników – prosimy w Kolekcie w dzień Wszystkich Świętych – daj nam, o Boże, przez zasługi Jezusa Chrystusa, tak upragnioną pełnię miłosierdzia twego >>.

II. Objaśnienia historyczne

Liturgia Mszy św. od pierwszych lat rozwijała się w ramach liturgii Synagogi żydowskiej. Apostołowie, idąc za przykazaniem Mistrza, << łamali Chleb >> i konsekrowali go w domach na zebraniach wspólnych, ale ten obrzęd otaczali pieśniami i modlitwami zapożyczonymi ze zwyczajów liturgii żydowskiej. Od pierwszych więc lat odróżniano dwie części zasadnicze we Mszy św. Jedną przygotowawezą, t. zw. Mszę Katechumenów, Katechumenów której czytano Pismo św., śpiewano Psalmy, słuchano kazania, odmawiano modlitwy, - oraz część zasadniczą – Ofiarę właściwą, złożoną z a) przysposobienia darów, b) przeistoczenia, c) uczty ofiarnej. Po dziś dzień Msza św. zachowała ten zasadniczy podział, ale poszczególne części uległy w ciągu wieków rozmaitym przeobrażeniom.

Msza Katechumenów.

Składa się z dwóch części poprzedzonych modlitwami u stopni ołtarza, te ostatnie są pochodzenia późniejszego (XVI wiek).

W pierwszej części modlimy się – w drugiej słuchamy słowa Bożego.

Pierwsza. (Introir, Kyrie, Gloria, Kolekta) rozwinęła się zwłaszcza w wieku IV – VII, kiedy to rozszerzył się zwyczaj stacji i procesji przede Mszą.

Druga. (czytanie Lekcji i Ewangelii przeplatane śpiewem) istniała od początku i wspominają nam o tym zwyczaju najdawniejsze pominki liturgiczne; aczkolwiek porządek tych modlitw uległ nieco zmianie (Porównaj dziś liturgię Wielkopiątkową, lub Soboty suchych dni, gdzie porządek i ilość czytań są odmienne).

Zwyczaj mówienia Credo powstał około XI w.

Msza Wiernych.

Po modlitwach i czytaniach następowała część zasadnicza Mszy św. w której brali udział już tylko ci co otrzymali łaskę chrztu św.

Pierwsza jej część: Danina wiernych pierwotnie odbywała się w sposób bardzo prosty. Wierni w procesji zbierając się do ołtarza składali swe ofiary, kapłan zaś okadziwszy je, polecał je Bogu (modlitwa zwana Sekretą) – oddzielając to co przeznaczono dla ubogich od tego co służyło właściwej ofierze. W ciągu wieków dodano inne modlitwy, które tworzą dzisiejszą osnowę ofiarowania chleba i wina.

Druga część to Prefacja i Kanon.

Historia Kanonu jest do dziś dnia okryta tajemnicą i nie zdołano jeszcze całkowicie wyświetlić pochodzenia obecnej formy Kanonu liturgii rzymskiej. Wiadomo w każdym razie, że w Kanonie odróżniano cztery zasadnicze momenty: Prefację, Przeistoczenie, Powołanie się na pamiątkę tajemnic Chrystusa (t. zw. Anamneza – według słów Chrystusa – to czyńcie na moją pamiątkę) o wezwanie do Ducha św., (epikleza) aby łaską swoją uświęcił ofiarę i udzielił łask przystępującym do Komunii.

Do tych części zasadniczo przyszły jeszcze inne modlitwy wstawiennicze, w których Kościół wspomina tych, za których, lub ku czci których składa ofiarę. Te modlitwy wstawiennicze w ciągu wieków naruszyły porządek Kanonu i tworzą jakby nawias w rozwoju jego myśli.

Poniżej podana tablica Kanonu uwydatni dzisiejszy rozkład poszczególnych części Kanonu, z tym jednak, że dziś nie mamy już w liturgii rzymskiej epikleza, w ścisłym tego słowa znaczeniu. Zastępuje ją prawdopodobnie modlitwa << Supplices >>.

Ostatnią część stanowi Komunia.

Poprzedza ją Ojcze nasz i symboliczne łamanie chleba. Inne modlitwy są pochodzenia późniejszego.

III. Objaśnienia liturgiczne

Nasz udział będzie tym obfitszy w owoce, im dokładniej zaznajomimy się z treścią Mszy, jej modlitw i śpiewów, im żywiej również zaznaczymy naszą łączność z Kapłanem, odpowiadając mu, względnie recytując niektóre części.

Dla ułatwienia zrozumienia myśli przewodniej danej Mszy podane są w tym szaliku krótkie wstępy. Poza tym przed każdym z głównych okresów liturgicznych znaleźć może czytelnik objaśnienia dogmatyczne, historyczne (odtwarzające tło dziejowe danej tajemnicy) i liturgiczne. Podamy tu jeszcze parę wskazówek w celu łatwiejszego orientowania się w treści formularza mszalnego.

a) W większe święta, w których obchodzimy tajemnice Chrystusa, lub Świętych (np. Wielkanoc, Boże Narodzenie) Misterium danego dnia stanowi nić przewodnią, do której nawiązują wszystkie teksty.

b) W innych wypadkach należy pamiętać, że główne miejsce zajmuje Ewangelia, do której często nawiązuje Ofertorium, a zwłaszcza śpiew po komunii. Gdyż Chrystus do nas przychodzi jako Słowo (Ewangelia) i jako Sakrament (Komunia).

c) Introit daje często hasło danego dnia. Aby je lepiej zrozumieć, należy zwrócić uwagę na cały psalm, z którego jest zaczerpnięty, a z którego dziś śpiewany tylko jeden werset.

d) Graduał i Traktus są medytacją śpiewaną, przygotowującą do Ewangelii. Często jednak nawiązują do Introitu.

e) Kolekty, Sekrety i Pokomunie są nieraz bardzo zwięzłe, i na pozór suche. Należy w nich odróżnić trzy części: 10 Inwokację często rozwiniętą przez zdanie względne, w którym wychwalamy przymioty Boże, lub jakiegoś świętego. 20 Prośbę. 30 Przedmiot prośby.

f) Należy się zastanowić do kogo się dane teksty stosują, względnie kto w nich przemawia. Często jest to Chrystus, lub dany święty, - ale najczęściej podmiotem jest Ciało mistyczne Chrystusa, do którego większość tekstów się odnosi.

g) Wreszcie trzeba wziąć pod uwagę okoliczności historyczne, w których powstały dane teksty (stacje bazylikowe, herezje, z którymi liturgia walczy i t.p.)

--------------------

MSZA RECYTOWANA

Co przez to rozumiemy?

We Mszy św. są części, które ma odmawiać tylko kapłan (Kanon, Prefacja, Ojcze nasz), inne, które są śpiewane przez diakona lub subdiakona (Ewangelia, Epistoła), albo przez chór (Introit, Graduał i t.d.), inne wreszcie przez cały lud. Te ostatnie mogą być recytowane.

Odróżniamy różne stopnie Mszy recytowanej:
br> 1. Wierni odmawiają głośno całą ministranturę (lub przynajmniej jej główne części).
2. Wierni odmawiają ponad to wspólnie Gloria, Credo, Sanctus, Agnus Dei, Domine num sum dignus (po łacinie, ewentualnie po polsku, i ile znajomość łaciny jest niedostateczna).
3. Części zmienne ktoś w zastępstwie kapłana może czytać po polsku, o ile uczestnicy nie rozumieją tekstu łacińskiego czytanego przez kapłana, lub nie posiadają szalików.
4. W przerwach między częściami recytowanymi (np. po offertorium, po Sanctus, po podniesieniu i t.d.) można śpiewać pieśni treścią dostosowane do Mszy św. danego dnia, lub recytować po polsku tę czy inną z modlitw mszalnych.

Przepisy prawne

Stolica Apostolska uznała Msze recytowane za zwyczaj chwalebny i dozwolony zasadniczo z zastrzeżeniem, że należy mieć aprobatę miejscowego Ordynariusza (Dekret 4 sierpnia 1922 n 3475), i Reskrypt do Kard. Minoretiego z 30. XI. 1935).

Nie wolno jednak odmawiać głośno po łacinie wspólnie z kapłanem modlitw jemu zastrzeżonych (t. zw. preces sacerdot.) – jak Prefację i Pater noster. W tych chwilach głos kapłana ma sam rozbrzmiewać w kościele.

O zachowaniu się podczas Mszy św.

Nie tylko modlitwy, ale i nasze zachowanie na Mszy św. śpiewanej, lub recytowanej musi być ujednostajnione, aby wyrażało, że tworzymy << jedno w Chrystusie >>. Choć nie ma w tym względzie przepisów ścisłych możemy się trzymać następujących wskazówek:

Odpowiadamy po łacinie kapłanowi na wszystkie jego wezwania.

Klęczymy wszyscy razem na dwa kolana w czasie modlitw u stopni ołtarza; do Sanctus aż do podniesienia włącznie, oraz po Agnus Dei aż do komunii, na znak oczekiwania na przyjście Pana Jezusa.

Siedzimy podczas czytania, lub gdy słuchamy śpiewów międzysekcyjnych.

Stoimy w czasie innych części Mszy św. na znak radości i poczucia godności dzieci Bożych.

Najważniejszą zasadą jednak jest to, aby ruchy wykonywać wspólnie i godnie z poczuciem obecności Bożej.

--------------------

BUDOWA MSZY ŚWIĘTEJ

Ks. Feliks Cozel T.J w książce "Msza święta" napisał:

We Mszy św. możemy pięć części odróżnić:

1. Wstęp.
2. Ofiarowanie.
3. Kanon i Przeistoczenie.
4. Komunię św.
5. Zakończenie.

Z tych pięciu części pierwsza i ostatnia są mniej ważne, bo jeszcze ani bezpośrednio ani pośrednio do istoty Mszy św. nie należą; druga, trzecia i czwarta są głównymi jej częściami. - I dlatego dobrowolne opuszczenie, choćby jednej tylko z nich, wtedy, gdy do słuchania Mszy św. jesteśmy zobowiązani, jest zawsze opuszczeniem ważnej części i grzechem ciężkim. I dlatego też, gdy się te części rozpoczynają, daje się znak dzwonkiem, aby wierni uwagę swoją na te części Mszy św. bardziej zwrócili.

Tabela: budowa Mszy świętej (szczegółowa budowa z stosownymi komentarzami): Pobierz

--------------------

Tekst (oprócz ogólnej budowy Mszy świętej) i tabela pochodzi z Mszału Rzymskiego z dodaniem nabożeństw nieszpornych - O.G. Lefebvre, benedyktyn, rok 1958 (1956).

Design by flankerds.com